عاقبت انسان خائن
10 بازدید
موضوع: سایر

عاقبت خائن[1]

در اردوگاه شخصی به نام جناب «راء»، آنچنان با سربازان و درجه داران بعثی صمیمی و دوست بود که بعثی ها فرزندش را که در عملیات های قبلی اسیر شده بود و در اردوگاه دیگری زندگی می کرد، با درخواست او به اردوگاه به نزدش آورند؛ این محبت بعثی ها نسبت به جناب «راء» در قبال خود فروشی هایی بود که برای آن ها انجام می داد.

جناب «راء»، در آسایشگاه بود. شبی من به عنوان میهمان پیش دوستان کهنوجیم به آسایشگاه رفته بودم. اگر کسی می خواست از آسایشگاهی به عنوان میهمانی به آسایشگاه دیگری برود، می بایست یکی را از آسایشگاه مقصد به جای خود، حدّاقل برای یک شب به آسایشگاهش بفرستد تا بتواند در آسایشگاه دیگری به نزد دوستانش برود. این کار همراه با خطر بود؛ اگر بعثی ها متوجه می شدند، هر دو نفر را شکنجه می کردند. به صورت اتّفاقی، در شبی بود که جناب «راء» قصد داشت در جمع افراد آسایشگاه توبه کند وآن زمان من در آسایشگاه بودم؛ آقای «راء» در برابر بچّه¬ها، از کارهای بدش توبه کرد و یکی از بچّه های حزب اللّهی که اهل تهران بود و هم اکنون فرماندهان بسیج مستضعفین است، جناب آقای محمود حسینی، از جایش بلند شد و توبه «راء» را به گوش بچه های آسایشگاه رساند. او در سخنرانی¬اش می-فرمود: «آقای «راء» دیگر از این اردوگاه بیرون رفت و اگر بخواهد برگردد، قلم های پاهایش را می شکنیم و این دیگر آن جناب «راء» نیست.» بیانات دیگری هم داشت که در خاطرم نیست. متأسفانه زمان آنچنانی نگذشته بود که جناب «راء» باز فعّالیّت خودش را با بعثی ها علیه اسراء آغاز کرد. پس از آزادی، همان روزهای اوّل، از دوست عزیزم سعید رمضانی جویای وضعیتش شدم، او در جوابم گفت: «ظاهراً بر اثر ملامت دیگران، دچار عذاب وجدان شده و از آمپول هوا استفاده کرده و از دنیا رفته است.» خدایا! از سرتقصیراتش بگذر و با فضلت با او عمل کن!

پی نوشت ها


[1] حضرت امام صادق (علیه السّلام) فرموده اند: از رفاقت و همبستگی سه گروه بر حذر باش. خائن، ستمکار و سخن چین. کسی که روزی به نفع تو خیانت می کند، روز دیگر به ضرر تو خیانت خواهد کرد، کسی که برای تو به دیگری ستم می نماید، طولی نمی کشد که به شخص تو ستم می کند و کسی که از دیگران نزد تو نمامی کند، بزودی از تو نزد دیگران نمامی خواهد کرد. (تحف العقول، ص 316)

حضرت محمد (صلی الله علیه و آله و سلّم) می فرمایند: کسی که به مؤمنی خیانت کند از ما نیست. (وسائل الشیعه٬ ج۶/ ص، 266، حدیث٣)